Het leven, zo onzeker

Het leven, zo onzeker zo onverwacht,
het leven kan zo eindigen, niemand had dat gedacht.
Je gaat naar je stage en komt weer thuis,
en 's avonds zit je gewoon voor de buis.

Maar toen was er die ochtend, mistig en donker,
wat eindigde tragisch, het eindigde somber.
Je ging naar je stage zoals elke dag,
maar toen gebeurde wat niemand had gedacht.

Je werd geschept door een auto, zo gruwelijk zo hard,
het was gelijk over, het kloppen van je hart.
je nek was gebroken, reanimeren had geen baat.
Hulp was gekomen, maar het was allemaal te laat.

Nu is het over en ben jij boven,
in ieder geval voor de mensen die geloven,
je was te jong en te levendig om zo sterven.
Nu moeten ze je naam in een grafsteen kerven.

Het is over en voorbij,
iedereen treurt, niemand is blij.
Ouders, familie, iedereen treurig,
je leven was vrolijk, en ook heel kleurig.

Je bent weg en komt niet meer terug,
het is over, het ging zo vlug.
Vrijdagochtend, op weg naar een klus.
We zullen je missen Luke Bus.