Lieve Daniël

Lieve Daniël,

Ik weet het, je bent pas 6 jaar.
Al deze woorden nog te moeilijk, een beetje raar.
Papa schrijft het ook niet voor nu, maar voor later.
Voordat gewenning, dit gevoel overstroomd als water.

Het is vast gek, dat papa er niet meer is.
Klinkt vast gek, dat ik bij je wil zijn en je zo erg mis.
Je bent mijn kind, ik wilde je niet verlaten.
Toch mama en ik, konden met elkaar niet zo goed meer praten.

We waren te ongelukkig, om samen te blijven.
Één ding was het moeilijkst, het deed mijn ziel verstijven.
Jij kon niet met papa mee.
Hoeveel pijn dat deed, je hebt geen idee.

Je weet hoeveel papa altijd met je deed.
Dewi uitlaten, buiten spelen en spelletjes bij de vleet.
Voor papa en jou, is dat op gaan houden te bestaan.
Niet meer spelen als ik dat wil, met mijn kleine Daan.

Jongen, ik mis je elke dag.
Mis je humor, je baldadigheid en je mooie lach.
Weet dat papa er altijd, alles aan zal doen.
Er te zijn als dat nodig is, met een knuffel of een zoen.

Mijn maatje, zo ver weg van mij.
Weet ik heb het zelf gekozen, was er zelf bij.
Wilde terug naar mijn familie, weer liefde om me heen.
Toch als jij niet bij me bent, voel ik me toch een beetje alleen.

Voel me beter in Zwijndrecht, ook al is het ver van jou.
Mijn vertrek betekent niet, dat ik minder van je hou.
Geniet van mijn momenten met jou, elke keer.
Denk zelfs dat ik nog meer van je hou, je nog meer waardeer.

Sorry Daniël, dat papa niet dagelijks nog alles voor kan doen.
Ik besef heel goed dat je veel moet leren, je bent nog zo groen.
Begrijp alsjeblieft dat wat er ook is, papa er altijd zal zijn.
Over 40 jaar, of nu met 6 jaren klein.

Ik hou van je apie.
Xxx
Papa