seaside suicide

je staart in de verte met je droevige ogen
je sensuele mond lichtopen weent mee
op het ritme van de golven
de wind spint je haren tot tralies in bogen
je donkeromrande pupillen weerkaatsen de zee
onder emoties bedolven

mooie ontluikende vrouw
melancholie is je lot
wilde zeggen dat ik je helpen wou
te laat reeds kapot