vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
effe
soms effe weg van de wereld
soms effe weg van van diegene die ik moet zijn
gewoon leefte
gewoon alles zwart
effe dood
heel effe maar
dan weer diegene zijn die ik moet
nooit ben ik mezelf
alleen, alleen
niemand kent me
niemand weet wie ik werkelijk ben
daarom moet het effe zwart zijn
zodat ik mezelf kan zijn
effe gewoon mezelf
niet het vrolijke, eeuwig opgewekte meisje
maar het verdrietige, héél kwetsbare meisje
niemand ziet dit ooit
niemand zal dit ooit zien
effe dood gaat niet
effe zwart gaat niet
altijd zal ik die andere ik blijven
alleen, alleen effe niet!
Ingezonden door
Maïté Van Bael
Geplaatst op
24-01-2009
Geef uw waardering
Op basis van 1 stemmen krijgt dit gedicht 2 van de 5 sterren.Tags
EffeReacties op ‘effe’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
