Enough.

Rozen omringen de hemel,
Laten weerkaatsen het grote gemis.
Licht straalt op de aarde,
Vult de plekken waar de zwart overheerst.

De glazen worden nog eens gevuld,
compenseren de overvolle vloed.
Teugen naar binnen, verwerken,
Wat de wereld wel niet met je doet.

Stekend de lichamen in elkaar,
Elke nacht een ander genot,
Compenseren bij hem wat je ergens anders had gemist,
Vollop in de schijnwerpers, de regels doorbrekend van God.

Tal sleutels in jouw bereik,
rennend recht voor het gat uit,
Vluchten naar waar jij denkt warmte te vinden,
Vollop in de wereld van verdriet, verdovend te werk met een spuit.

Maar kleren die verwarmen niet,
Waar je hart eenzaamheid ervaart.
Nee die slok verzacht niet meer,
die aangedane acties van haat.

En die vluchtige nachten vergeten niet,
Van waar ze geborgen zijn in jouw.
Nee die lach verbergt niet meer,
die doorbrekingen van trouw.