Dood en Verlichting

Uit: Het modern Gemak

met een klap sloeg hij de kamer dicht
gillend krijste zij hem nog bitter na
hoog steeds hoger vluchtte hij
maar geen toren bevrijdde hem
van zijn eeuwige doodsgericht

als een veldheer op granieten transen
overzag hij het te mesten gevechtsterrein
waar carré na carré in het vuur verdronk
steeds weidser werd zijn blik
nog alleen de nevels in de diepte
de duiding waren voor het denken
en achter hem de sarren dansten

Guido van Geel