me myself and i

soms vraag ik me af heeft het nog wel zin om te leven?
soms vraag ik me af of ik mezelf wel genoeg liefde kan geven?
soms ben ik bang om wat een ander van me zal zeggen?
soms ben ik bang om mensen men angst uit te leggen?
soms word ik ziek van hoe mensen met je omgaan?
maar om dat soort mensen laat ik geen ene fucking traan
mensen kunnen je bespelen en dan val je in een groot gat
waar je dan zelf uit moet komen en dat ben ik wel meer dan zat
ik kies nu voor mezelf en ben daar niemand voor nodig
want al die fake mensen zijn in mijn leven overbodig
ik zet mezelf nu op nummer 1 en heb schijt aan de rest
mensen spelen ziek je word gewoon door hun uitgetest
en die het wel met me menen ga ik wantrouwen
hoe kan ik na al die shit nog van iemand houden
ik denk aan jezelf dat doet iedereen
en ik denk aan de toekomst want daar ga ik heen
ik laat de mensen gaan die het niet waard zijn
want al die mensen bezorgen me alleen maar pijn
langzaam leef ik verder en vraag ik me dat niet meer af
weetje hoe fijn en hoeveel rust me dat gaf
ik ga nu steeds meer stappen vooruit
mensen kijken verwaant en schelden me voor alles uit
maar ik hou voet bij stuk
want ga voor men eigen geluk