verdriet..

Je vraagt me wat er is,
telkens zeg ik er is niks mis.

Je kan wel met me praten,
maar wie luistert echt naar je verhalen.

Als ik praat voel ik me dom,
dus draai ik me liever om.

Wil niemand aan kijken,
ik wil hun niks laten blijken.

Niemand weet toch wat er echt in me omgaat,
dus heb ik liever dat je me met mijn gevoelens laat.

Mijn hart stroomt over van verdriet,
niemand die mijn tranen ziet.

Alles is toch altijd fout,
er is toch niemand die echt van me houd.