Een eenzaam bestaan

Zwarte wazen vegen mijn ogen,
waterige stromen er voorbij,
hartverscheurende kreten,
was je weer een dag niet bij mij.

Rode striemen maken het huid,
felle vuren er doorheen,
oorverdovende stilte,
was ik weer een dag alleen.

Veel kleur om de zwarte waas,
harde aarde erover heen,
ziekverstorende leegte,
alles vasthouden, wat niks scheen.

donkere vlekken om mijn mond,
lichte pijn die zich liet zien,
een godsvergeten eiland,
niet overeenkomend met wat ik verdien.

Paarse hoeken in mijn wereld.
in een wereld die maar niet rond lijkt te gaan.
Verstikkende gassen,
een eenzaam bestaan.