Gebroken

Het leven was zwart, maar de zon gaf teveel licht.
Het leven was eenzaam, maar de wereld gaf teveel mensen.
Het leven was zwaar, maar er was zoveel om dankbaar voor te zijn.

Het sloot niet aan, het bleef doorgaan.
Uren, dagen, weken, het bleef doorgaan.
Elke dag moest je weer opnieuw,
Opstaan, lopen, doorgaan.

Elke dag liep je met een lach op je mond,
wat heeft dat oneindig veel kracht gekost.
Je stak je handen altijd uit,
Terwijl je zelf op de grond lag, alleen en gewond.

Niemand weet het nog precies,
Die periode zo zwart, het heeft je gedeukt.
Niemand weet het nog precies,
er is hier geen je, het is ik die dat doorstaan heeft.

Ik heb dag op dag gevochten,
vechtend voor de keuze, die was jij.
Ik had elke dag zoveel pijn,
op geven moment waren mijn emoties totaal afgevlakt.

Ik heb zo lang volgehouden, zo lang hield ik het nog vast.
Tot op een dag het genoeg was.
Ik besloot om me handen leeg te maken,
Niks meer om om te geven, niks meer om pijn om te hebben.

Je vertelde je geheim, god wat was dat zwaar.
Moest ik het nu opnieuw proberen, weer pijn als gevaar?
Dagen, weken, ik moest nog zo erg wennen.
Weer die onzekerheid, dit keer in mijn handen.

Nu komt de vreugde overeen met de zon,
Heb ik me weten op te pakken, en sterker te beginnen.
Voor de een onbegrijpelijk, voor de ander te zwaar.

Maar ik koos voor jou.