ik sta op de brug

Ik sta op de brug
onder mij staan de mensen
ik zie de gezichten, geen weg terug
wat ze ook willen, wat ze ook wensen

Ik heb teveel geleden, teveel moeten doorstaan
het is onmogelijk door dit alles te leven
om op deze manier door te gaan
het duurt gelukkig nog maar even

Ik denk aan mijn familie
de verraders wilden me niet meer kennen
aan mijn vriendin die ik nooit meer zie
nu zij de brug op komt rennen

Ik neem de stap, loop vooruit
sommigen schreeuwen, anderen zijn stil van angst
hier komt het moment dat ik mijn ogen sluit

Ik raak het water, het voelt als steen
alles wordt zwart, een kou omringt mij
de dood slaat zijn armen om mij heen
ze kust me, maakt me blij