Mijn Hart

Ik leefde van dag tot dag
Want verdere toekomst was zwart
Ik had geweldig gelukkig moeten zijn
Maar schreeuwen deed het, mijn hart.

Niemand merkte het
Dat ik binnenin stilaan
doodging
Bij elke beweging een doornprik
die ik gevangen in mezelf
Opving.

Ik was er bijna geweest
Als de zee nog enkele keren
Over en weer was gegaan
Had ik hier nu niet meer gestaan.

Bedankt dat je kwam
Mijn hart gaf het schreeuwen door aan m’n hoofd.
Dat nu aan niets anders denken kan.

Ik zweer het je, je bent een engel,
Mijn reddende engel
Ik zal trachten iets terug te geven
Door eeuwig met mijn ziel aan de jouwe te kleven
Deze woorden zijn alles behalve schijn
Laat mij dus alstublieft eeuwig de jouwe zijn.


Ik hou van je.