Het pad der leven

De lange weg die voor me ligt
Ik probeer maar door te gaan
Het einde is nog lang niet in zicht
Maar doorgaan is beter dan stilstaan

Zwijgend draag ik je altijd bij me
Fluisterend noem ik je naam
Mensen weten niet meer over je
En dat maakt mij juist zo eenzaam

Er is geen ruimte om achterom te kijken
Het pad gaat enkel nog rechtdoor
Zo kan ik niet van het pad afwijken
Sinds ik elk gevoel voor richting verloor

Soms verlicht de maan het pad
Maar vaak struin ik door de duisternis
Voorzichtig voor het grote zwarte gat
Gevuld door de leegte van het gemis

Het pad gaat dwars door de bomen
Er is geen weg meer terug
Woedend dat ik erop ben gekomen
Daarom bewandel ik hem maar vlug

Een mooi uitzicht is er niet
Het maanlicht ziet er zwakjes uit
De schaduwen verbergen het verdriet
Dat ik angstvallig buiten sluit

Het ritme van de wind is rustgevend
Het verbreekt de stilte in het bos
Naar een ander pad strevend
Raak ik niet van het huidige los

Vermoeid, maar toch loop ik door
Een andere oplossing komt er niet
Denkend aan dat ik jou verloor
Hier is toch niemand die het ziet

Het pad dat me naar het einde leid
Ik moet het bewandelen, het pad der leven
Maar waarom raakte ik jou onderweg toch kwijt
Nu gaan we alleen verder, voor altijd gescheiden wegen