Ga maar even zitten

Ga maar even zitten, kom maar schat.
We moeten wat zeggen, het komt wel goed.
Grote ogen gevuld met tranen, wat is er mama, wat gaat er gebeuren.
Ik moet iets vertellen en papa ook. We gaan iets breken. In jou en je broer.
Niet expres natuurlijk, maar zo voelt het wel. Want wat ben je voor ouder, als je dit doet. het voelt als een slechte, een rotte uit de maatschappij. 1 die je weg kan gooien, zo van die hoort er niet bij.
Ik tril en val stil, ze kijken me aan. Wat is er dan mama?
Ik voel mijn lichaam kotsen, maar dat kan nu niet. Even wachten mama tot na dit verdriet.
Ik kan het niet, het komt er niet uit.
Dan papa een poging, kom jij met het woord.
Ook daar zijn tranen, Helaas niet van geluk.
Van pijn, onmacht en verdriet. Boos op mij, want ik doe dit jullie aan.
Je geeft niet toe, nooit dat jij t ook deed. Het maakt ook niet uit, maar doet wel enorm veel zeer.
Papa begint, mama maakt af,....
Na deze woorden zijn jullie stuk. We hebben jullie ooit gemaakt, met liefde, dat is echt en het spijt me zo erg dat zo erg zo erg.
De jongste verdwijnt vol onbegrip, je bent ook zo jong. Huilen is alles wat ik hoor. Oorverdovend huilend naar boven, sorry schat sorry hoor.
De oudste verbitterd, de blik op kapot. Het spijt me zo meisje het spijt me zo..
De zwarte bladzijde is gevuld. Compleet met verdriet. Ik wil hem verscheuren, verbranden, maar dat lukt niet.
Hij staat beschreven, in mijn leven, voor altijd en eeuwig. Het kan vervagen misschien maar vergeten nooit.
En kleintjes van me, het spijt me het spijt me zo.
Het komt wel weer goed, allen niet meer in het nu.
Ik doe mijn best, zal vechten voor altijd.
Het is even pittig, het spijt me, het spijt me zo!!!