1001 Gedichten
vorige gedicht
vorige gedicht
Stilte krijst
de vleugels
van mijn kasteel
zijn lamgeslagen
torens trillen
dralen in
ten ondergaan
fundamenten breken
gewelven zien
voor het eerst de maan
stilte krijst uit
restanten leven dat
geketend aan de muren staat
de aarde barst
verzwelgt het spiegelbeeld
deze droom is nooit geheeld
wil melker
18/12/2013
www.wilmelkerrafels.deds.nl
Reacties op ‘Stilte krijst’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!