Van alles teveel

Soms is het teveel,
alles bij elkaar.
Zou ik willen huilen,
das toch niet zo raar.

Maar mijn hartje vol,
Van woede en verdriet.
Zou ik willen schreeuwen,
het probleem ik kan het niet.

Ik hou mijn emoties,
voor mij alleen.
Niemand hoeft te weten,
wat in mij hartje zit.

Vele zien mijn masker,
Waarbij ik heel veel lach.
Niemand zal begrijpen,
waarom ik alleen wil zijn.

Ook al ben ik aan het lachen,
Het lijkt het koek en ei.
Ik zou het liefst willen huilen,
met niemand erbij.

Ja zo voel ik me van binnen,
maar niemand die het hoort of ziet.
Laat me nou maar verzinnen,
waarom ik nou zo ben.

Ik zeg ga weg,
laat me met rust.
Maar alles wat ik zeggen wil is,
Ik wil die rust.

Maar voor mensen ga ik verder.
Hoe rot ik me ook voel.
Dat waren weer wat zinnen,
geen idee hoe het uiten wil.