De maan

Ik kijk uit het raam en voel me zo eenzaam.
Ik weet dat jij daar boven op me wacht.
Ik weet dat jij daar boven naar me lacht.
Als ik daaraan denk wordt mijn pijn verzacht.
Jij stond eerder altijd naast mijn bed,
Jij veegde eerder altijd al mijn tranen weg.
Jij song me s'nachts vaak in slaap en
als ik weer eens huilend naar jou toe kwam.
Was jij diegene die mijn verdriet over nam.
Jij gaf me altijd hoop en liet me weer in mezelf geloven
Maar nu ben je ergens daar ver daar boven.
Je zei altijd ik ben het sneeuwvlokje die in jouw handen valt.
Ik wijs jouw de weg als jij verdwaald.
Ik ben de zon die jouw warmte geeft.
Ik blijf voor altijd bij je zolang ik in je hart leef.
En als jij mij mist kijk dan naar de maan,
want ik ben daar niet ver vandaan.