vorige gedicht
vorige gedicht
Park
Park
ik zag de witte meeuw
gestadig deinen, op ...neer
krijsend, vol hartstocht
om dat éne korstje
dat hem voeden kon
de witte zwaan
niet zozeer lief
was eerder een gans
zonder kadans
tortelduiven, bosduiven
ze waren er allen
pikken, pikken...pikken
ik zag ernaar
voelde me gelukkig
waterkiekens, rood gebekt
op zwarte tedere pootjes
krie, krie...krie
de waterpoel, diepgevroren
enkele merels
de éne dik, de andere niet
geen pieren in 't verschiet
de aarde dicht
ik zag een koolmeesje
eigenaardig...
Reacties op ‘Park’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
