Altijd in mijn hart

Verliefd op een foto, kan dat maar zo?
Social media, ons eerste contact, en zo is het uitgepakt.
Ik zag jouw foto en vond je knap, maar miste je gezelschap.
Toevallig zag jij mij rond datzelfde moment, het leek wel gepland.
jij woonde daar en ik woonde hier, maar toch hadden we chattend veel plezier.
We stuurden elkaar lange brieven, en werden elkaars hardendieven.
Steeds intiemer, steeds liever…

Na onze eerste echte date, was mijn leven helemaal compleet.
Zo ook dat van jou, liefde hing in de lucht. Dat bleek al gauw.
We hadden een intense relatie, vol met spanning en sensatie.
Geen dag was saai met jou, zelfs in gedachten was ik je altijd trouw.
Zolang we samen waren was het feest, maar waar ik zo erg naar had gevreesd…
dat spijt mij nog het allermeest….

Ik heb geen idee waarom,
maar van het ene op het andere moment verloren wij alle rijkdom.

Ons samenzijn was niet langer een feit, ik was de man van mijn leven kwijt.
En ik wist wat ik ermee aanmoest, mijn hele toekomst in een klap verwoest.
Ik wilde het niet erkennen en leefde in een waas, gedroeg me als een echte dwaas.
Liep direct naar een ander om te doen alsof wij nog samen waren, dat was fout,
ik had onze herinneringen in ere moeten bewaren.
Maar die kwamen pas terug naar jaren….

Vijf jaar zijn we nu al uit elkaar, maar het voelt alsof het nu pas binnenkomt,
leegte, pijn en verdriet is was er nu op mij afkomt.
lam geslagen door emoties, helemaal verstomt….