Liefde, die de duisternis doet vergeten
Liefde, die de duisternis doet vergeten
Ik wandel,
Stop.
Wat is er toch met me?
Zo leeg, zo een duister gevoel dat diep in me opbrand.
Geen doel meer, geen zin meer, geen leven meer…
Wacht,
Wat was dat?
Lichtflits in de schaduw van het duister.
Wie is daar,… wat is daar?
Ik wandel ernaar toe, ik stop
Duister verandert naar licht, leeg wordt vol,
Geen zin wordt… gelukkig?
Wat is dat, dat geluid, bonkend als drumstellen?
Het geluid van een kloppend hart, zo luid, zo gelukkig…
Zo verliefd.
Wie is daar, die mijn verdriet doet lopen in tranen van geluk?
Ik stop, ik wandel…
Niet langer alleen, maar met jou,
Naar het licht,
Naar het einde,
Zo verliefd.
Ingezonden door
ChristopheVerhaeg
Geplaatst op
28-08-2013
Over dit gedicht
Dit geschrift is geschreven omwille van de reden om mijn vriendin te laten weten wat ze voor mij heeft betekend en nog altijd betekent.
Foto's
Geef uw waardering
Op basis van 6 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
Duister Geluk Licht Liefde VerliefdReacties op ‘Liefde, die de duisternis doet vergeten’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
