In weer en woorden.

Woest slaat mijn onweer toe:
een wolkenbreuk van alle botten.
Maar wanneer is die wind toch moe
en gaat hij eindelijk gaan liggen?

Zo zweven woorden door de lucht.
Seizoensgebonden menselijkheid.
Al ziet de mens deze woordenvlucht,
niemand die ze echt benut.

Want op koude ochtenden
ligt er rijm op de wegen,
dus waarom zelf
er tijd en energie in steken?

Als ik dat had geweten,
dan zat ik nu als transgender
in m'n iglo
een ijs(boer)ke te eten.
Zonder tijd te verspillen
aan woorden die geen mens zou willen.