Recht in de roos

Een vaal gordijn bedruilt de straten
de regen kleeft zich aan de stad
’t is duister want nog lang voordat
het licht de dagen moet verlaten
spreidde de nacht zijn deken
en hield de dag het voor bekeken

Het hoofd gedoken in zijn kraag
duikt op uit duisternis en nevels
schuilend langs de oude gevels
haastig met versnelde pas
een gebogen rug met fototas

Daar op ’t einde is er licht
Te midden van het grote donker
prijkt Canestrano’s bronzen wonder
De fotolens neemt het in zicht
Magisch klikt de donkere doos
Dit wordt een shoot recht in de roos