Slapende vulkaan

Op momenten wordt mij verweten,
dat ik een rotsblok ben,
dat men mijn emoties zou wllen meten,
of ik die uberhaubt nog ken.

Maar lieve mensen een rotsblok ben ik niet,
ik ben een slapende vulkaan,
het is geen rotsblok wat men ziet,
maar wat mij ooit is aangedaan.

Het is lava wat mij omringt en niet een muur van rots,
lava wat is uitgebasten uit de eens zo actieve vulkaan,
het lava is gestolde passie, gestolde warmte, een laatste restje trots,
afgekoeld verdriet, versteende gedachten uit mijn vroegere bestaan.

Maar van binnen ben ik warm en gevoelig al spreid ik dat niet tentoon,
heb ik de kracht of moed niet om u te laten aanschouwen,
ik ben niet hard of gevoelloos, ik ben ook maar doodgewoon,
misschien dat het ooit weer smelt, misschien genoeg om van te kunnen houden.

Oordeel niet op mijn gesteente, mijn muur aan de buitenkant,
Laat mij mijn eigen wand beklimmen, beeldhouwen, kerven enzovoort,
Laat mij maar even zijn wie ik nu ben, minder charismatisch minder charmant,
Ik barst vanzelf weer uit, vaag mijn eigen muren weg, de wereld zal mij aanschouwen zoals het bij vulkanen hoort.