Het zwanenkuiken

Zware woorden en stoer gedrag
Dat is het eerste toen ik je ontmoette
Wat ik zag.

Maar mij kan je niet snel bedriegen:
Lichaamstaal
Kan namelijk niet liegen!

Hangende schouders, de rug gebogen:
-Ik heb geen zelfvertrouwen-
Zei me een blik in jouw ogen.

Hoe komt het toch dat een volwassen man
Zich gedraagt als een bange jongen
Die niets kan?

Iemand zo intelligent als jij
Weet veel beter
Dan meegaan met het tij...

Maandenlang heb ik je bestookt met vragen.
Je reacties en voortgang stiekem bespiedend
Heb ik je bewust en subtiel uit zitten dagen.

Heel kwetsbaar heb ik me toen opgesteld,
Misschien heb ik het lot wel getart
En was ik te veel op jou gesteld.

Gekost heeft het me uiteindelijk mijn plek.
Ik had het eigenlijk al verwacht,
Mijn spullen stonden al klaar voor vertrek.

Bij ons afscheid heb jij me gedwongen nog eens om te kijken...
Hoopte jij dat ik ooit terug zou komen
Of is dit niet wat je daarmee wilde bereiken?

In je ogen stond angst, in de mijnen verdriet,
Ik heb toen van je leren houden en doe het nog steeds.
Gelooft het of niet.