Wat een mooie dag

Het 7e uur in de morgen.
En de komende uren zijn geslagen.
De ochtend is komen opdagen.
Het breekt donkere wolken.
En stopt de winden die woekeren in vlagen.
En zo vloekt een stil zonnetje de kamer binnen.
Zo moet je deze dagen beminnen.
Gisteren zaten we nog binnen.
Vandaag is het tijd om op te staan.
Gisteren was je nog ver binnen.
Vandaag is tijd om de pijn te verslaan.
Op te staan en verder te gaan.
Verder te lopen, de hemel in te gaan.
Want de wolken staan open voor jou.
De zon breekt door voor jou.
Is dit niet aangenaam.
Niet voor ons, maar voor jou want wij zijn tevreden.
Met jou en dat je ons mag verlaten in vrede.
Beide kijken we op deze momenten omhoog.
De zonnestralen breken de lucht.
Alle verhalen dwalend tussen elkaar vliegen terug.
Terug naar binnen, diep naar binnen.
Tussen ons, tussen hemel en lucht.
Geen complexiteit, alleen maar rust.
Ook al komen vele gedachten in een vlucht.
Gehucht in elkaar gedrukt door onrust.
Vlucht gerust die trap op met beide benen.
Denk aan gedachtes net zo als madeira.
Voorbij schemerend in het verleden.
Deze gevoelens die we met zen allen gaan ontbreken.
Wij blijven hier in het heden.
09:30 we houden van je.
Oma, mama, vriend, vriendin of een vreemde.
We hebben een kaarsje voor je opgestoken.
En Ik men laatste gedicht voor jou.
Persoonlijk uit men hart geschreven.
Wat is het toch een mooie dag, rust in vrede.

Soul!