vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Watersnood
Drassig de koeien in het gras
zinken emmer onder de uiers
de witte stralen
dampend in het ochtendlicht
Het meisje op haar krukje
wilde die dag mijn piemel zien
ik was toen al vaak
voor vreemde meneren gewaarschuwd
Maar niet voor een meisje van dertien
net de onschuld voorbij
ik zag hoe de melk wellustig
tussen haar vingers spoot
Zij moet in de zeventig zijn nu
herinnert zich vast niet meer
de jongen die naar haar handen keek
en die zelf niet kon melken!
zie ook: www.josevanrosmalen.nl
Reacties op ‘Watersnood’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
