Alleen
Hartverscheurend om haar zo te zien,
verdrietig en afgesloten.
Terwijl ze vroeger altijd zo,
van het leven heeft genoten.
Die kille blik in haar ogen,
verraad dat haar enige lach is gelogen.
Zonder enige krachten,
afgesloten voor anderen,
verstopt voor haar gedachten.
Er rolt een traan over haar wang,
zo hopeloos en bang.
Snapt het allemaal niet meer,
waarom ga ik zo tekeer?
Totaal gebroken van binnen,
maar meisje geef niet op,
je kan altijd nog winnen.
Open je ogen en kijk niet alleen,
maar zie echt de dingen, daar om je heen.
Adem diep in en bedenk je dan,
wat je zelf wel niet allemaal kan.
Laat de ware jij weer leven
zoals iedereen die kent,
dus kruip niet in een hoekje,
dat is niet hoe je bent.
Ingezonden door
Marjolein Aarten
Geplaatst op
23-12-2008
Over dit gedicht
Eenzaamheid
Geef uw waardering
Op basis van 7 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Gedachten VerdrietigReacties op ‘Alleen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
