Verdriet

Een lach of een traan,
Dat zal er altijd bestaan.
Ene iets meer dan bij de ander,
Maar iedereen is een en al verander.
Maar sommige positief de andere negatief,
Die zijn van binnen explosief.
Zij wouden een ander leven lijden,
Niet met zulke extreme ongelukkige getijden.
Niemand wil zon leven,
Je zou willen dat we het met zen allen konden verdreven.
Maar dat kan nou eenmaal niet,
Er is altijd iemand beter zoals je ziet.
Maar sommige zijn in alles minder dan een ander,
Je voelt je anders, net een buitenlander.
Niemand snapt je verdriet,
Niemand weet wat er in jou te binnenschiet.
Iedereen zou het willen weten,
Maar jij wil het vergeten.
Jij kan er geen verschil in maken,
Allen andere kunnen het voor jou slaken.
Maar andere denken: dat zijn jou zaken,
Ik denk: stik er dan maar in laat mij maar braken!
Niemand snapt dan mijn reactie,
Dit is geen attractie.
Niemand hoort zich minderwaardig te voelen,
En anderen denken dat ze het zo bedoelen.
Maar het doet pijn om minder te zijn,
Jullie lijken groot, anderen blijven klein.
Iedereen zou een eerlijk leven moeten verdienen,
Iedereen verdient tienen!
Ik probeer te zeggen dat niet alles leuk is wat je zegt,
Dom zijn is niet een edele recht!