Verdringen
Verdringen in verdriet,
Dat is iets waar ik flarden van mezelf herken.
Altijd kropte ik mijn gevoelens op,
Hoewel ik weet dat ik dat helemaal niet ben.
Verdringen in woede,
Dovend in het brandend vuur.
Blussen doen ze niet,
Ik wordt echt kwaad en raak overstuur.
Verdringen in mezelf,
Ik sluit mezelf af van de rest.
Ik wil even niemand om me heen,
Ik wil af van dat gepest.
Verdringen heb ik altijd al gedaan,
Maar waarom, dit is geen leven meer.
Het is tijd dat ik voor mezelf en anderen opkom,
Eindelijk geef ik mijn echte gevoelens weer.
Ik ben de rots in mij tegengekomen,
Ik weer af en ben niet meer bang.
De rots in mij laat me stevig staan,
De tijd dat ik leef is zo kort maar toch ook zo lang.
Ik heb het water in mezelf teruggevonden,
Ik ga mee om er van af te komen.
Waarom was ik niet sterk genoeg,
Ik had me klaar moeten stomen.
Misschien heb ik nu de kracht gevonden,
Die mij jaren geleden is ontnomen.
Ingezonden door
Bi-proud-of-you
Geplaatst op
24-05-2013
Over dit gedicht
Geïnspireerd door de zelfbeheersings/weerbaarheids-training. Het helpt mij echt om positief te blijven
Geef uw waardering
Op basis van 7 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Rots Verdriet Verdringen Water WoedeReacties op ‘Verdringen’
-
mooi geschreven, patros
Robbin - 24-05-2013 om 19:31
-
heel mooi. vooral ''De tijd dat ik leef is zo kort maar toch ook zo lang.'' vindt ik mooi.
merel12 - 24-05-2013 om 19:53
-
Ik wou dat ik zo sterk was/ben!
jorinda - 27-05-2013 om 19:31
