vorige gedicht
vorige gedicht
Takken pakken me vast
Takken pakken me vast,
Ze willen dat ik blijf.
Het bezorgt me zoveel last,
Ze schuren over mijn lijf.
De takken laten me niet gaan,
Ik kom niet weg, ik kan niet weg,
Weg, ver hier vandaan.
Takken omklemmen voeten,
Te strak, te veel pijn.
Ze zullen hiervoor boeten,
Ookal is dat niet fijn.
De takken zijn weg,
Vrijheid komt in zicht.
Helaas heb ik pech,
Ik ben al een halfdood wicht.
Reacties op ‘Takken pakken me vast’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
