Over en uit

Ik kreeg je sms,
Ik stond te trillen op mijn benen.
Je maakte het uit,
Je liet me alleen...
Alleen in een wereld die we samen op gebouwd hadden,
Alleen in een wrede wereld waar ik jou nodig had als troost.
Je liet me alleen net toen ik je nodig had.
Ik probeerde me groot te houden, maar het lukte niet.
Men tranen stroomden, men knieën knikten, men lichaam schokte, ik brak...
Degene die mijn vertrouwen had, die alles van mij wist, die zei dat hij kostte wat het kostte me trouw zou blijven.
Degene van wie ik met heel mijn hart hield zette me aan de kant.
Opeens werd ik verschrikkelijk boos, ik schold je uit, maakte je zwart.
Ik pikte het niet hoe je me aan de kant zette, waar had ik dat aan verdient?
Maar het hielp niks, je werd alleen maar botter en botter.
Ondanks alle roddels over ons leeftijdsverschil en de afstand tussen ons bleven we samen.
En nu...
Je gaf het op.
Nachten heb ik mezelf in slaap gehuild, er was niemand meer die naar me zou luisteren, die me een hart onder de riem zou stak en die mij troostte als dat nodig was.
Dagen, weken misschien wel maanden dacht ik nog aan je.
Ik miste je...
Dit gevoel verdwijn uiteindelijk en maakte plaats voor tevredenheid.
Dankbaar voor onze relatie, dankbaar dat ik jou de mijne mocht noemen.
De manier van uitmaken, de botte kant toen het zover was kende ik niet van je.. Ik leerde een compleet ander persoon kennen.
Iemand van wie ik zoveel wist die opeens een onbekende leek te zijn.
Iemand die ik niet wilde kennen, iemand die mij pijn heeft gedaan...