Pesten

Ik lig in me bed,
Met tranen die over me gezicht blijven lopen.
Tussen de gordijnen door,
Schijnt een prachtig maanlicht.
Weer een dag voorbij,
Wanneer laten ze me nou eens met rust.
Nee dit is geen aanstellerij.
De volgende morgen komt maar steeds dichterbij,
Ik zie er tegen op weer naar school te gaan,
Weer bij de pesters in die volle klas.
Ik wil niet meer verder achteruitgaan,
Ik wil dat ze me gewoon eens met rust laten.
Waarom vind niemand me aardig,
Waarom moeten ze altijd mij hebben?
Ik ben eigenlijk nog zo jong,
Maar denk nu al aan die grafsteen.
Ik ben totaal niet blij met de jaren die ik tot nu toe geleefd heb.
Leer met mij leven.
Gun mij ook die liefde en vriendschap,
Ook al is het maar heel eventjes.
Ik maak me steeds meer druk,
Over de volgende dag die komen gaat.
Daardoor staat mijn hele lichaam steeds stijf.
Hielden jullie nou maar eens op,
Met al dat geroddel en gepest!