Dagdromen

Nog even terug gaan in gedachten,
heel even nog weer genieten.
Wij die samen praten, lachten,
woorden die te kort schieten.

Ik heb genoten, met volle teugen,
hoewel het ook snel moest stoppen.
Ik kon ook niet leven met die leugen,
wij samen zouden het toch niet ver schoppen.

En toch ga ik nog even terug,
met mijn ogen dicht.
Waarom moesten we toch alle twee zo vlug,
waren we gezwicht voor het licht?

Het is allemaal nog zo onaf,
daarom blijf ik maar dagdromen.
Jou niet kunnen spreken is echt een straf,
zullen weer elkaar ooit nog tegenkomen...?