Ik zak steeds dieper weg.

Hoe langer ik wacht, hoe moeilijker het wordt.
Al dacht ik dat het dan makkelijker zou zijn, wanneer ik mijn hart uitstort.
Ik moet niet langer wachten, en gewoon zeggen waar het op staat.
Omdat ik weet, dat dit niet van zelf overgaat.
Hoe langer ik je niet spreek, hoe zekerder ik wordt.
Al ben ik bang, dat wanneer mijn mond open moet ik instort.
Want wanneer ik aan je denk, krijg ik nog steeds dat rare gevoel.
Al weet ik de reden niet, en ook niet het doel.
Van dit gevecht, dat ik met mijzelf heb.
Want ik zak steeds dieper weg, in de draden van dit web.
Tussen liefde en haat, probeer ik een streep te zetten.
En tussendoor, ook nog op mijzelf te letten.
Ik mag gewoon niet vergeten, dat ik er ook nog ben.
En voordat iemand anders het doet, ik mijn hart ken.