Al wenend zat ik bij je

Ik zat bij je ...
ik was niet te troosten
ik weende
want de dingen die je me vertelde ...
deden me veel pijn

Ik denk niet dat er een dag komt
dat ik 'goed' zal zijn
altijd zal ik 'slecht' zijn ...
ik doe altijd wel iets verkeerd!

Het is misschien een ziekte
dat ik nooit heb geleerd
hoe ik juist moet handelen
in een sociale relatie
gewoon in contact
met mensen om mij heen

In dit leven voelde ik me al vaak alleen ...

Maar toen ik daar zo bij je zat
met wenende ogen ...
was jij er om me gerust te stellen
Maar is het wel genoeg?


dat mensen me niet hebben moeten
is iets dat 'waar' is ...
zelden heb ik het over dat
gevoel al mis ...