nooit opgegeven strijD

Ik leerde u kennen,
Als iemand die me iets leerde.
Zonder iets te weten,
Leerde u me meer.

U wist dat iets me dwars zat,
U wist dat ik niet vrolijk was.
Maar u was slimmer,
Dat was zo.

U wist me te laten denken,
Aan dingen die ik moest doen.
U wist me gedachte af te leidde,
Van die dingen waar ik mee zat.

Daarna zag u me druk,
Bij de soap als het eerst.
Ik wou alle pijn niet kennen,
Maar u wist dat.

Toen leerde ik u kennen als collega,
Gewoon iemand toen nog voor mij.
Maar u wist hoe ik me voelde,
Dat was anders voor mij.

U liet me schrikken,
En ik vertelde u een hoop.
Ik kon alles laten gaan,
De scheelde een hoop.

U won mijn vertrouwen,
Wat niet snel iemand lukt.
U wist me te helpen,
Zoals niemand anders kon.

Voor mij werd u een vriend,
Een 2de vader bovendien.
Ik had iemand gevonden,
Die me snapte en me begreep.

Bij elke traan een knuffel,
Wat ik toen nog niet kende.
Het voelde fijn,
Alsof iemand toen pas om gaf.

Ik kon bij u alles kwijt,
Ik kon me hart luchten.
Dit maakte mij tot een ander mens,
Iemand met emoties.

Maar nu gaat u weg,
We houden contact dat weet ik.
Maar tranen stromen,
Over me wangen.

Nog noot heb ik zoveel gevoeld,
Voor iemand zoals u.
Hdt vertoruwen het veolde fijn,
U had vaak wijze lessen.

Lang leven de eigenwijsheid,
Die ik bezat.
Maar u wijze woorden,
Die wel eens wat bot konden zijn.

Wisten mij wel te overtuigen,
Het gaf mij iets om over te denken.
Iets op hoop uit te putten,
Iets om vast te kunnen houden.

Dadelijk ver bij elkaar vandaan,
Van aarde naar maan.
Maar wetend dat u altijd,
Dt u een deel in mij blijft bestaan.

De knuffel die ik zal missen,
Het beetje vertrouwen om mij heen.
Maar bedankt voor alles wat u gedana heeft,
U blijft mijn beste vriend voor altijd.