Dwaallichtje

Er woedt een sterke en duistere storm
Alles vernielend door mijn hoofd
Eenzaam en alleen
Verstoten en vergeten
Bevecht ik het onoverwinnelijk gevoel
Het onrecht wint en gooit me in een bodemloze put

Eeuwen lang
Lig ik koud en verlaten
In de eindeloze duisternis
Tot plots een felle lichtstraal
Mijn ondoordringbare emoties verlicht

De vriendschap proeft mijn bittere tranen
Begrijpend en luisterend naar mijn leed

Zo kom ik tot het inzicht
Dat ook een hart gemerkt door diepe littekens
Het kloppen en liefhebben niet is verleerd

Een opgeluchte zucht later
Besef ik dat niet elke dwaler verloren is