Sabrina

Ronde,
dikke buik,
zo beweeglijk
vol met leven

waartegen
ik
wel wilde
schreeuwen:

Wacht
nog even
Wacht nog
even

Houd je ogen
nog gesloten
in dat vochtig
warme hol.

Waar de dagen
nog niet tellen
Waar geen tijd tikt
uberhaupt.

Blijf daar maar
spartelen
daar is alles
alleen voor jou.

Maar je vecht al,
heel natuurlijk
voor je eerste
levensschreeuw

voor je eigen
levensritme
Hopelijk
ben je niet teveel.

Hopelijk ben je
zo tevreden,
als in die verborgen
duisternis.

Of, tenminste:
Aanvaard dit leven.
Ook al zul je snel
bemerken

dat het
hier vaak
donker
is.