Beschermengel

Op een bankje in een park zat een silhouet,
verlicht door een lantaren.
Schaduwen van bomen en het silhouet
maakten kunst op het grasveld.

De wind woei
zoals het alleen doet op typisch Nederlandse avonden.

Een blikje stak de staat over,
grappige geluiden makend,
terwijl de regen stroomde
zoals het alleen doet tijdens enge nachten als deze.

Ik keek weer naar het silhouet,
en zag een vleugel aan beide zijden,
voor slechts een klein moment.

Ik knipperde,
ze waren weg.

Ik knipperde weer,
en het silhouet was ook weg.