Geen uitweg meer!

Bijna heel mijn jeugd leven is verneukt
Ik haat mijn vader,
ik mis mijn ex vriendin
Ik wil een meisje zijn,
het liefst pleeg ik zelfmoord
Maar durf het niet
vanwege de gedacht van,
wat is er na dat je dood bent.
Waar kom je dan terecht?
Is er een hemel? Is er een hel?
Zouden mijn vrienden me missen
als ik dood zou zijn?
Zoveel vragen gaan door mijn hoofd.
Met alles wat ik doe
denk ik er weer aan,
Ik vertel nooit iemand wat
als het me dwars zit.
Het liefste zit ik in mijn kamer
Achter mijn computer.
Dan kan ik me weer even ontspannen
en tot rust komen en mijn gevoelens uiten zo dat niemand het ziet.
Het enige wat ik nodig heb...
Dat is iemand die ik kan vertrouwen en op kan bouwen, waarbij ik mijn gevoelens kan uiten zonder me te schamen.
En ik mijn gedachte's, gevoelens en verhalen kwijt kan.
Dit alles zit mij dwars!

Het was de bedoeling om hiervan een gedicht te maken maar is uit eindelijk een klein stukje verhaal uit mijn leven geworden,
ik schrijf dit terwijl ik lig te huilen omdat ik niet meer weet wat ik met dit alles moet, misschien komt het licht mij al bijna te gemoed......