Moeilijk maar het moet

Ik ben maar weer een beetje gaan dichten.
In de hoop dat het de pijn een beetje zal verlichten.

Het is net of iemand mijn keel dicht knijpt.
Ik stik in mijn tranen, ik hoop dat ik ze zo bevrijdt.

Ik kan er maar niet overheen komen.
Jij hebt een deel van mijn hart meegenomen.

Hoewel het vreselijk is, het gemis.
Is er nog iemand die hèèl erg belangrijk voor me is.

Daar moet ik toch voor verder leven.
Want hem heb ik het andere deel van mijn hart gegeven.

Het is ook niet eerlijk van me, af en toe, jaloers op Oma's te zijn.
Zij begrijpen mij juist goed, en dat is toch ook weer fijn.

Ik misgun het hen ook zeker niet, het is het aller mooiste wat er is.
Dat is het nou juist, ik weet nu wat ik mis.
Maar ik weet nu wel, wat Oma zijn.. is.

Dus moet ik nu eindelijk echt beginnen.
Dat weet ik allang diep van binnen.

Al jou spulletjes een ander plekje geven.
Dit is weer èèn van die moeilijke dingen in mijn leven.

Al jou spulletjes, voor mij uit het zicht.
O! wat vreselijk, hoe verwoord je zoiets in een gedicht.

Je bedje, je badje, je kinderstoel, je wagentje, en al je speeltjes, teletubbie Po
Nog vèèl meer, maar het aller moeilijkste! je verjaardags-kado.

Misschien dat ik je dat later nog geven mag
Het is o.a. een fotoboek met zoveel mooie foto's, ach! misschien komt ooit die dag.

Een geweldig boek, voor jou gemaakt met heel veel liefde en plezier.
Mijn lieve kleine schat, was je nog maar heel even hier.

Al jou spulletjes hebben intussen een plekje gevonden.
Zou het waar zijn? heelt de tijd echt alle wonden?

Nu alles weg is, een bekentenis
Jij bent het mooiste wat mij overkomen is.

Ik zal eeuwig van je houden, en aan je denken iedere dag.
Ik ruil een paar van mijn tranen in, voor een lach.

En nu met een hèle diepe zucht.
Voel ik dat het schrijven toch een beetje oplucht.