Troostende woorden

De sterfte van mijn oma was het ergste wat me ooit was overkomen.
Ze was wel oud maar was nog een mens vol dromen.
Ik sterf van verdriet en niemand die het ziet.
Ik voel zoveel pijn maar niemand zal er ooit voor me zijn.
Dat dacht ik.
Mijn vrienden en familie hadden het toen door en troosten me.
‘Waarom had je het niet verteld?’ vroegen ze.
Het voelde zo goed om mijn hart eens te luchten.
Om vrijuit te puffen of te zuchten.
Al is het maar een knuffel, een kus of een schouderklop.
Het vertellen leverde toch zoveel op.
Niet meer dat gevoel van alleen op de wereld te zijn.
Al die troostende woorden waren als een pleister voor de pijn.
Als je ergens me zit al is het maar iets klein.
Besef dat er altijd mensen voor jou zullen zijn.