Vertrek en nooit terug

Op een koude winterdag
fietsten we samen
naar het station
die maar een kilometer
verder was.
Het gemis groeit nu al
in me.
We hadden een halfuurtje
de tijd om er te geraken
afscheid te nemen
en jij de trein opstappen.
Het station was kil
het was daar donker...
Mensen komen
mensen gaan en lopen
en voor ons
voor ons was het
het moment om afscheid
te nemen.
Ik kuste je hevig
op je lippen
terwijl de traan
in mijn oog geboren wordt
en langzaam
sterft op je lippen.
'Huil maar niet schat
ik kom terug'
zei je...
was het maar waar...