Buskruit

Ik zit hier en neem afscheid van een stuk verleden
Voelt redelijk goed dat ik het kan
Al bleek ik heel erg in jouw ban
Zo te zien aan de brieven, heb ik best geleden.

Gevoelens blijken een “bestand” te zijn
Op een externe harde schijf van het verstand
Objectief gezien lijkt het allemaal maar schijn
In de virtuele prullenbak doe ik gedachten van de hand

Maar ik heb heel erg veel van jou gehouden
Zo erg, dat ik wenste dat wij trouwden.
Ik kuch even en speel licht verkouden

Maar van dat alles is zeker niets terecht gekomen
Bleek alles louter in mijn hart te dromen
Mijn verstand was er blijkbaar niet bij
En mijn hart allerminst een beetje vrij

Inmiddels zijn er 11 jaren verstreken
En ik moet toegeven dat herinneringen verbleken
Wat eens als waar- en oprechtheid gold
Leeft gelukkig niet meer in mij en smolt

Het ijswater is opgenomen in de grond
Deze bestanden waren de lont
In een vat buskruit
Besef ik, als ik de pc sluit...