vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Droeve wandeling
Toen ik alleen stapte
op de lege baan
's nachts donker
onder de lichtgevende maan.
Ik voelde me neerslachtig
in mijn ogen een traan
die stroomt als een
als een lekkende kraan.
Ik wist eigenlijk niet
naar waar ik moest gaan
dus slenterde ik verder
in de stille laan
van al die problemen
ben ik nooit gedaan
ik wil ze overwinnen
bekrachtigen en moedig slaan.
Ik bleef even stil
voor een wei staan
in de verte de akkers
maïs en graan
fruit aan de bomen
druiven en banaan
sliep ik onbewust
op de grond
en werd ik wakker
door de kakelende haan.
Ingezonden door
Verwijderde gebruiker
Geplaatst op
19-01-2013
Over dit gedicht
Het leven is een aanhoudende strijd
Geef uw waardering
Op basis van 3 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
EenzaamheidReacties op ‘Droeve wandeling’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
