Willie
WILLIE
Willie, hé Willie
‘t is tijd om te gaan
nee, ‘t is goed, pak je jas
trek ‘em aan
en je hoed
je kan amper nog staan
maar barman, hé barman
nu gaat het wel weer
‘t is druk. ‘k werd geduwd
elke keer
gleed zo van m’n kruk
wat is één glaasje meer?
nee echt, Willie echt
‘t is gedaan, ‘k zie je morgen
geef die sleutels maar hier
in de la opgeborgen
je laatste slok bier
de vrouw maakt zich zorgen
hé barman, hé barman
waar gaat Willie heen?
‘k had een krat op hem staan
als hij valt zo meteen
kijk zo wankel als wat
geef die gast nog ’s één
jongens, hé jongens
nee, laat hem nou lopen
Willie heeft sloten gezopen
kompleet naar de kloten
en blut
hij kan echt niks meer kopen
Willie, hé Willie
kom blijf nog heel even
een Wodka voor tegen het beven
Ach, zou ik hier aan kapot gaan?
nou proost
op het goede leven dan maar
jongens, hé jongens
wat had ik gezegd?
de barman die lacht
en wie zet nou Willie weer recht?
dit kon je natuurlijk verwachten
jongens, jullie zijn slecht
Willie, kom op nou, hé Willie
sijpelend spuug op de toog
hou op me zo dom aan gapen
maar Willie kwam niet meer omhoog
Willie niet slapen
Willie die niet meer bewoog
Willie, oh Willie
we deden alsof we de barman verweten
hou op nou
maar Willie bleek niet zo the heten
geen vrouw, geen naam in de krant
dus Willie was zo weer vergeten
Reacties op ‘Willie’
-
Wat een droef gedicht. Goed gevonden.
Kalokerinos - 20-01-2013 om 14:47
-
Dit raakt me, zo zal het vast vaker gaan. Ik haat 'pushers'. Iedereen drinkt wat en hoeveel hij zelf wil. Misschien had Willie wel iets te verwerken en had hij gewoon iemand nodig om tegen te praten. Maar enkel de barman praatte terug en dan is de keuze voor WIllie snel gemaakt om op café te gaan en te drinken. En dan maken anderen er weer misbruik van in plaats met hem erover te praten en iets voor hem te betekenen. Dit is nu een heel mooi, knap en realistisch gedicht. Mijn complimenten!
wandelstok - 24-01-2013 om 21:21
