Stotterkind

Mijn gedachten lopen sneller
Dan mijn woorden.
In klas haper ik bij elke vraag.
B…b…blijf ik steken.

Ik ben een manke piraat,
Mijn klasgenoten de papegaai
Op mijn schouder.

Ze noemen me namen
Vlechten verdriet in de gang.
Hun gemaasd net staat uit,
Vangt me, mond opengesperd.

Ik wil wel wat zeggen,
Maar mijn tong lijdt doornen,
Mijn mond bevat blaren.
Misschien dat ik toch best zwijg.