De mist van Sneeuw

Een bevroren raam weerspiegelt unieke figuren,
Sneeuwvlokken en druppels die ongelijk zijn van elkaar,
maar gelijk en verbonden op het raam.
Een haardvuur gaat aan en door het smelten van de kou,
brengt een waar schouwspel,
van dauw en dansende vlammen die in de blauwe kern nooit opgaat.
Buiten klinken de krakende voetstappen in de sneeuw
en contstante gefluit van de wind.
Het is de melodie dat als een fijne haar gaat in het oor,
en het andere weer gaat.

Vertrouwd en nooit door moeder natuur verwend,
is het een simpel geluid,
dat door weinigen wordt erkend.

De piano klakt met zijn stenen,
van hoog naar laag.
Plots kinkelt er een steen door het prachtige raam,
Waar het lichaam van een dierbaar mens wordt geraakt.
Bij volle maan wordt het residu naar een boom gedragen.
Het gehuil van wolven is contrast in het oor,
maar als splinters in de ogen voor gevaar.
Het lichaam wordt in het graf geschopt en bedekt,
tot de maan langzaam wegtrekt.

De mist trekt op en sneeuw smelt in de goten,
Blauwdruppels van gehuil is de vruchtbare laag,
waaruit een zaadje ontkiemt in de cocon van moeder aarde.
Zodra de zon licht op het oog werpt ontstaat er een regenboog,
waarin Jij wederopstaat.