Dood gepest.

Elke dag weer dezelfde noot,
En elke dag weer dezelfde klank.
Telkens het gehoor van die vreselijke woorden,
steken van binnen, maar van buiten: blank.

Nee, op school laat ze het niet zien,
Ook niet aan haar ouders, of haar gezin,
Maar 's nachts wanneer het donker haar heeft ingehaald,
Ligt ze wakker van de klanken, het gevoel dat ze faalt.

Soms als ze doucht, grijpt ze toch naar het scherpe mesje,
Zo laat ze de pijn er langzaam uit,
Druppel voor druppel wordt ze lichter,
Die tonen die ze hoort, geeft ze een plaatsje op haar huid.

Weggekwijnd en alleen voelt ze zich elke dag,
Niemand die haar traan ziet, maar alleen haar lach.
Woorden kunnen haar niet helpen, het is het gevoel.
Het gevoel van eenzaamheid, en niemand die snapt wat je bedoelt.

Ze zet haar mooiste gezicht weer op,
En staat stevig op haar twee voeten.
Niemand weet wat ze van plan is vanavond,
Maar de pesters, die zullen boeten.