Onuitgesproken woorden

Met ongesproken woorden kijk ik toe.
Ik maak een groot deel uit van je leven maar stilletjes verlang ik naar meer.
Niemand weet hoe ik me echt voel, niemand weet wat een pijn het doet alles in stil zwijgen toe te zien.
Wat gun ik jou je geluk, de liefde en blijdschap.
Maar wat is mijn verlangen groot dat alles met jou samen te delen.
Wij als echt wij en ons en zij en jullie.
Onze namen door anderen in een adem genoemd.
Maar het kan niet en het mag niet, maar langs de zijlijn kijk in naar jou en je leven en heel stilletjes wens ik mezelf daar tussen.
Niet meer als vrienden maar echt als wij.